jarovit bike report

Tak mi się spodobała okładka z wiercącą kobietą, że na próbę postanowiłem wpuścić do niej trzy emotiki. Co zrobili z piosenkarką i co zrobili z turkusową wiertarą, tego nie wiem... Oczywiście, szacunek dla warsztatu, pomysłów i kreatywności Davida La Chapelle.

Oto jedna z prac w/w artysty, przedstawiająca Whitney Houston nawiercającą otwór w ścianie swojej łazienki. Nie dajcie się zwieść, to nie są jakieś tam platynowe, czy złote płyty. To po prostu najzwyklejsza glazurka, taka po 22 zł za metr... W mojej skromnej ocenie, jest to jedno z najoszczędniejszych zdjęć zrobionych przez Davida - przykuwa wzrok, nie krzyczy wściekłymi kolorami, nie męczy nadmiarem rekwizytów. Idealnie nadaje się na okładkę płyty.

Na terenie kompleksu biurowego Huty, można napotkać resztki starego, nikomu już niepotrzebnego wyposażenia. Myślę, że to świetne miejsce dla fotografów - portrecistów. Sesja zdjęciowa w otoczeniu industrialnych ruin mogłaby okazać się naprawdę niepowtarzalna.

A to już wnętrze tego obiektu. Wszędzie gruz i zdewastowane, ciężkie urządzenia. Tu dobrze widać konstrukcję ścian, u ich szczytu zamontowana jest platforma z dźwigiem. Miejsce o niepowtarzalnym klimacie.

Jedno z ostatnich zdjęć "na hucie". Słońce już powoli gasło, więc trzeba było opuszczać teren. Oto jedna z najbardziej niesamowitych budowli, jaką fotografowałem - suwnica, której ściany skonstruowane są z grubych bali litego drewna, powieszanych do stalowych rusztowań na żelaznych łańcuchach. Przy silnym podmuchu te gigantyczne ściany całe falują, wydając głuchy łoskot...

I kolejne zdjęcie z Huty. Najwyższy obiekt okolicy - zardzewiały silos. Nie miałem odwagi, by wspinać się na górę, choć domyślam się, iż byłoby warto. Obróbka - to co lubię, czyli dwa obiekty inteligentne w PS, jeden "na światła", drugi "na cienie". Bardzo polubiłem ten sposób obróbki, prosty, intuicyjny, dający bardzo dobre efekty. Sama radość tworzenia... Korciła mnie konwersja do B&W, jednak - po kilku eksperymentach - uznałem, iż zachowanie koloru rdzy blaszanej faktury bardziej tu jest na miejscu.

Jedna z hal mocno nadszarpnięta szczękami buldożera. Cała okolica wygląda niczym Guernika po bombardowaniu... I do tego mały eksperyment z kadrem "kwadratowym". Fotografia mocno cropowana z lewej strony; zastanawiałem się nad ostatecznym kształtem kadru i stwierdziłem, że kwadrat najlepiej podkreśli wiązanie betonowej konstrukcji sterczących żeber.

Na początek kilka szerszych kadrów. Tu jeden z nielicznych momentów, gdy wyszło słońce, wspaniale oświetlając gigantyczny ceglany budynek magazynu. Niewiele pracy wymagało to zdjęcie, wprawdzie mogłem wyłuskać szczegół z prześwietlonego graffiti, namalowanego przy rampie, jednak powstrzymałem się - akurat tu pada mocny promień słońca, którego działania nie chciałem niwelować. Fotografia wykonana z piętra budynku biurowego. Wszędzie hulał wiatr powodując stukoty, tarcia i zgrzyty walającego się dookoła gruzowiska.

W okresie świąteczno-noworocznym skorzystałem z dwóch okazji: pierwsza, to taka, że wreszcie znalazłem czas na fotografię. Druga - brak choćby cienia ochrony w ogrodzonym obiekcie, jakim jest Duma Warszawy, czyli Huta położona na północ od miasta. Jeszcze w latach 80-tych, ten gigantyczny zakład przemysłu ciężkiego leżał poza granicami miasta. Dziś już jest tylko zdewastowaną wyspą okrążoną przez dzielnice mieszkaniowe. Jak wspomniałem - zupełny brak ochrony, aczkolwiek główna brama wjazdowa (od ul. Improwizacji) stoi zatrzaśnięta i odrutowana. Jeżą się na niej tablice ostrzegawcze: "teren zamknięty", "uwaga-wyburzenia" i tym podobne. A jednak wejść można, podpowiadam tym którzy się zniechęcili widząc postawioną bramę: trzeba iść od niej w prawo, wzdłuż ogrodzenia. Przebijcie się przez powalone pnie drzew i plątaninę gałęzi. Mniej więcej po 30 metrach znajdziecie wyłom w murze, można spokojnie przez niego się przeczołgać... Nie wykluczam, że zrobili go inni indu...