jarovit bike report

Ostateczny wynik ewolucji plażowych łazików. Następnym razem dorzucę zbliżenie tego monstrum. W roli głównej Sigma DP 1s.

W marcu tego roku spłonęła stara drewniana barka cumująca (właściwym będzie, jak napiszę - porzucona) w Porcie Praskim. W rzeczywistości chodzi o zabytkowy Dworzec Wodny, pełniący ongiś rolę pływającej przystani dla parowców.   W Porcie Praskim szwendałem się na początku bieżącego roku. Barkę fotografowałem i wtedy zastanawiałem się też, czy w ramach rozmachu inwestycyjnego jaki tu podobno ruszy, również barka doczeka się rewitalizacji...  Cóż, nie doczekała się. Pozostały jedynie zdjęcia. W internecie krążą fotki przedstawiające żałosne zgliszcza tego naprawdę ciekawego obiektu. Koniec historii. 

Wędrując szlakiem księżycowych pomników architektury monumentalnej, nie można pominąć obiektu o zachęcającej nazwie OAZA. Jest to imponujący przykład harmonijnego zespolenia blaszano-betonowego baraku z parkowym krajobrazem najbliższego otoczenia. Kto do tego dopuścił, i dlaczego mieszkańcy Księżyca porzucili budowlę - tego nie dowiemy się już nigdy...

Oto przykład pięknego, dwuspadowego dachu. Zdjęcia nie oddają ogromu konstrukcji - jak mi się wydaje, kleszczowo-płatwiowej. Nie jestem pewien czy te potężne, łączone ze sobą bele mocowane do dolnej części słupa można nazwać kleszczami... 

Dziś prezentujemy wnętrza bursztynowej komnaty nieopatrznie rozwalonej przez koparę. I tak, jak wspomniałem, tu się piło najlepiej bursztynowy trunek. Taaaka miejscówka... W ostatnim odcinku cyklu z rozdziawioną buzią będziemy podziwiać konstrukcję dachu komnaty. Bye.

No, to jesteśmy znowu na Księżycu. Dziś to, co lubię najbardziej, czyli zabytek z możliwością zwiedzania od środka. Ale zanim zajrzymy do wewnątrz, opowiem ciekawostkę. Otóż, kilka dni po mojej foto-sesji, teren został ogrodzony, wjechała ciężka kopara i bezpardonowo dokonała zniszczenia budynku. Śmiało mogę powiedzieć, iż te zdjęcia są NAPRAWDĘ ostatnimi, jakie tu zrobiono. Oto fragment demolki: Budynek znajdował się nieopodal linii kolejowej, i według pana kierownika demolki, kiedyś był magazynem składującym (prawdopodobnie) księżycowe drzewo. Szkoda, że obiekt padł ofiarą kopary, głównie ze względu na przepiękną więźbę dachową i wręcz idealne warunki do spotkań towarzyskich księżycowych miłośników piwka z pobliskiej Biedronki. W następnym odcinku pokażemy magazyn od wewnątrz (goście od piwka w atmosferze wzajemnego zrozumienia nie przeszkadzali za bardzo w robieniu fot - czytaj: wydębili ode mnie 4 pln i poszli do Biedronki).

Rozległe gruzowisko, po środku którego sterczy pomnik technologicznej potęgi dawnej cywilizacji księżycowej. Ciąg dalszy nastąpi...

 I jeszcze dwie fotki z Portu. Na dolnej szeroka panorama basenu portowego. Nadbrzeże widoczne po prawej stronie jest dostępne (powiedzmy, że jak ktoś chce, to wejdzie). Natomiast do zabudowań po lewej już nie dotarłem z "kamerą". Teren jest obstawiony przez ochroniarzy, którzy grzecznie, acz stanowczo wyprosili mnie z "terenu prywatnego"... Szkoda, bo w programie miałem jeszcze wraki barek rzecznych i ruder majaczących w ospałym styczniowym słońcu.

Biurowce, marina, housebooty - pieśń przyszłości jednego z najbardziej malowniczych miejsc Warszawy. Na razie jednak, póki jeszcze  miliony złotych nie zostały wpompowane w Port, można się nacieszyć takim oto widoczkiem: I to tyle na razie. Do tematu powrócę niedługo, bowiem smażą się właśnie ujęcia analogowe. Z nimi więcej ambarasu, zatem poczekać trzeba, ale myślę, że będzie warto.

Chodzi o to, że jest już kilka smaków tej kultowej wódki lubelskiego Polmosu. No i czasem człowiek ma kłopot, bowiem nie każdy sprzedawca ma tyle cierpliwości, by wysłuchać nieudolnych wyjaśnień, że "sie rozchodzi" o tę z "pomarańczowym kapslem" - czyli tradycyjną żołądkóweczkę, gdzieniegdzie znaną jako "z pomarańczowym paseczkiem" lub po prostu "klasyczną pomarańczówkę". No, ale gdy się przebrnie przez niuanse, to potem można oddać się degustacji złocistego trunku w scenografii polskiej złotej jesieni.

Podziemne rozległe hale toną w mroku. Tutaj można wchodzić, ale należy posiadać mocną latarkę i dobre buty. Zdjęcie pierwsze od lewej przedstawia fragment dwupoziomowej, wygłuszanej sali  taktycznej - to najbardziej imponująca część całego obiektu. Całość wygląda niczym opuszczona stacja metra, porzucona zaraz po zakończeniu budowy... Obiekt, zważywszy na solidność konstrukcji części podziemnej, jeszcze długo będzie stanowił atrakcję architektoniczną. Na renowację i zagospodarowanie raczej nie ma szans. Chyba nikt nie chce pamiętać o istnieniu jaskiń enigmatycznie nazwanych Kompleksem nr 7215...  

Dziś trochę wnętrz. Wszystko oczywiście zdewastowane, elementy metalowe i kable rozkradzione. Niemal na każdej ścianie bazgroły. Martwa cisza w martwych budynkach; przerywana tylko chrzęstem kroków poszukiwaczy przygód łażących po warstwie szkła i gruzu. W 2004 r. obiekt został przekazany zarządcy Puszczy Kampinowskiej, a dzięki brakowi nadzoru, dziś możemy podziwiać frapujące instalacje przestrzenne - aż się prosi, żeby to tu to tam poustawiać jakieś abakany...;)

A chodzi o przesławną Atomową Kwaterę Dowodzenia, budowaną kilkadziesiąt lat z myślą o nieuniknionym konflikcie nuklearnym Układ Warszawski vs Tennessee Whiskey ;) Ale poważnie teraz. Obiekt w momencie rozpoczęcia budowy (lata sześćdziesiąte) położony był z dala od Warszawy, dziś on sam jak i cała Puszcza Kampinowska, to tylko skrawek przestrzeni nie zajętej jeszcze przez deweloperów. Zatem dojazd, czy samochodem, czy ZTM-em jest dość łatwy, więc jak ktoś ma czas i PORZĄDNĄ latarę, może wyskoczyć w weekend i zwiedzić pomnik szalonych budowniczych Polski Ludowej. Poniżej szerokie ujęcia nadziemnej części omawianego kompleksu. W następnym odcinku cyklu obejrzymy gustowne wnętrza tych budyneczków, natomiast w części trzeciej zejdziemy do miejsca, które rzekomo miało wytrzymać uderzenie wielkiej bomby.

I znowu hala. Ściany wszędzie tam gdzie tylko można było sięgnąć wysprejowano, co w zasadzie jest już standardem w porzuconych obiektach poprzemysłowych. Hala oczywiście jest ogrodzona płotem, jednak nie ma najmniejszego problemu z wejściem do środka. Ale jak już łazić, to w solidniejszym obuwiu, bowiem podłoga zawalona jest wszelkiej maści rupieciem i odłamkami szkła. Na pięterku było bezpieczniej pod tym względem... Warto się wybrać ;).

Ogromna, rozsypująca się hala znajduje się w przemysłowej części portu helskiego. Zajmuje znaczny obszar całkiem atrakcyjnej działki. Renowacja, zważywszy na stan obiektu, jest chyba nieopłacalna. Tak więc wyburzenie to tylko kwestia czasu. A inwestor chętny do zagospodarowania terenu na pewno się znajdzie, bo i do plaży blisko i malowniczy port za oknami... Zatem ja bym się nie zastanawiał: stawiać ekskluzywny hotel dla weekendowych wilków morskich ze Skandynawii.

I kolejne zdjęcie z niżej opisanego obiektu. Tym razem konwersja do B&W za pomocą mojej ulubionej warstwy dopasowania. Tu odbyła się walka z aberacją chromatyczną i szumem - uciekając do czerni i bieli zamaskowałem niektóre ułomności fotografii...

Kolejny dość ciekawy, nikomu nie potrzebny obiekt. Zachowana jakimś cudem tabliczka nad drzwiami informuje, iż był to "Zespół Warsztatów przy ZOZ-Żoliborz"... Zdjęcie przedstawia wielką zagruzowaną halę wielokrotnie i intensywnie dewastowaną przez przypadkowych "zwiedzających". Obiekt znajduje się w tak opłakanym stanie, że właściwie nadaje się tylko do rozbiórki. Zaspawane, solidne blaszane drzwi uniemożliwiają wejście do innych pomieszczeń tego kilkupiętrowego budynku. Czarny, zwęglony strop wpędzał mojego k200d w pomyłki w pomiarze światła. Mimo to jednak, kilka dość dobrych kadrów matryca zarejestrowała...

Na terenie kompleksu biurowego Huty, można napotkać resztki starego, nikomu już niepotrzebnego wyposażenia. Myślę, że to świetne miejsce dla fotografów - portrecistów. Sesja zdjęciowa w otoczeniu industrialnych ruin mogłaby okazać się naprawdę niepowtarzalna.

A to już wnętrze tego obiektu. Wszędzie gruz i zdewastowane, ciężkie urządzenia. Tu dobrze widać konstrukcję ścian, u ich szczytu zamontowana jest platforma z dźwigiem. Miejsce o niepowtarzalnym klimacie.

Jedno z ostatnich zdjęć "na hucie". Słońce już powoli gasło, więc trzeba było opuszczać teren. Oto jedna z najbardziej niesamowitych budowli, jaką fotografowałem - suwnica, której ściany skonstruowane są z grubych bali litego drewna, powieszanych do stalowych rusztowań na żelaznych łańcuchach. Przy silnym podmuchu te gigantyczne ściany całe falują, wydając głuchy łoskot...