jarovit bike report

I kolejny HDR.

Trzy ekspozycje (-1, 0, +1)poskładane do HDR-a. Sigma DP1s.

Sigma DP1s. Lekka korekta balansu bieli, nic więcej. Pod szklaną konstrukcją lewituje balonik wypuszczony z rączek nieuważnego malucha.

Czysta, spartańska forma w ostrym słońcu. Ciasny kadr, miodowe kolorki.

Kolejny wynalazek szufladowy. Po mniej więcej roku od zrobienia, to zdjęcie zaczęło mi się podobać. Zatem wrzucam.

I jeszcze fotka jednego z najpopularniejszych miejsc w stolicy.

To chyba ostatnie zdjęcie uwieczniające schyłek zimy. Sigma DP1s.

Warszawska Starówka. Myślę, że to bardzo przyjemne zdjęcie...

W marcu tego roku spłonęła stara drewniana barka cumująca (właściwym będzie, jak napiszę - porzucona) w Porcie Praskim. W rzeczywistości chodzi o zabytkowy Dworzec Wodny, pełniący ongiś rolę pływającej przystani dla parowców.   W Porcie Praskim szwendałem się na początku bieżącego roku. Barkę fotografowałem i wtedy zastanawiałem się też, czy w ramach rozmachu inwestycyjnego jaki tu podobno ruszy, również barka doczeka się rewitalizacji...  Cóż, nie doczekała się. Pozostały jedynie zdjęcia. W internecie krążą fotki przedstawiające żałosne zgliszcza tego naprawdę ciekawego obiektu. Koniec historii. 

  A już niebawem chrzest bojowy dp1s, czyli krótki reportaż z pegazami w tle. Stay tuned.

Dwa kolejne sampelki, tym razem centrum handlowe z kopułą od Świątyni Opatrzności Bożej. I słowo na temat manualnego ostrzenia. Niestety, mimo ciekawego patentu z pokrętełkiem, fatalna jakość ekranu kładzie całkowicie sensowność manuala. Do tego dochodzi mała waga aparatu, co nie sprzyja stabilnemu trzymaniu w rękach. Powiększony kadr ciągle się trzęsie, pokazując w efekcie papkę, z której ja nie potrafię nic wykrzesać. Z drugiej strony można założyć, iż powyższe, to wynik braku wprawy i siła przyzwyczajenia do normalnej matówki z klinem i kręcenia pierścieniem obiektywu.

Mając w pamięci śnieżyce ubiegłego roku, sądziłem, że "ustrzelenie" śniegu będzie łatwizną. Okazuje się jednak, że nie... Można powiedzieć, iż polska złota jesień wciąż trwa. Tak naprawdę chodziło mi o przestrzelenie nowego cacka, jakie wpadło mi w ręce, czyli pentaksa mz-5n, bardzo małej i  świetnie wyposażonej lustrzanki. Film - chińska tanizna po kilka złotych za rolkę.  

Wilanów. Cel wycieczek szkolnych, par ślubnych i wszelkiej maści fotografów szukających tematów... No więc ja się odnalazłem w obłędnych instalacjach przestrzennych wprowadzających znaczącą dysharmonię w klasycznym porządku architektonicznym. Jestem dumny z dyrekcji obiektu, że dała przyzwolenie na realizację tak odważnego performensu. I tak trzymać! Wreszcie sztuka nowoczesna wdarła się przebojem w dumę i wizytówkę całej stolicy.

Dworzec kolejowy w Bielsku Podlaskim - zaniedbana, nieciekawa bryła osadzona na znacznej, wyasfaltowanej przestrzeni. Ale w środku niespodzianka z gatunku "wzornictwa meblowego" - nowatorskie połączenie zimnych, ciężkawych kafli z ciepłem drewnianej faktury ławek. To robi wrażenie...

Kamienice i reprezentacyjne budynki użyteczności publicznej znajdują się w dwóch możliwych stanach: albo są w trakcie remontu, zasłonięte przez rusztowania budowlane, albo stoją i błyszczą świeżą elewacją. W centrum miasta brak jest opuszczonych lub zdewastowanych ruder, co w Warszawie niestety w kilku (wydawałoby się) reprezentacyjnych miejscach jest normalnym stanem rzeczy...

Dania to, jak mówią, czołówka europejskiego wzornictwa. I coś w tym jest, w Kopenhadze niemal na każdym skwerku, kawałku trawniczka i nadbrzeżach można napotkać wykwity niekonwencjonalnych pomysłów. Dzieła te mogą się podobać lub nie. Ale Duńczycy z designu potrafili zrobić poważną gałąź przemysłu. I nie trzeba tu infrastruktury, maszyn ani paliw. Po prostu - opłaca się inwestować w kapitał ludzki, czyli coś, co u nas niemal w ogóle się nie liczy. Obróbka fotografii - mój mały standardzik, czyli powielony raw; jeden "na światła", drugi "na cienie". I do tego pędzelek na masce warstwy. To jest pierwsza część krótkiego cyklu na temat Kopenhagi.

A to już scenka z Muzeum Przyrodniczego w Kazimierzu Dolnym, mieszczącego się w XVI wiecznym spichlerzu zbożowym. Sama ekspozycja niestety nie jest zbyt zachęcająca - zupełnie nie spełnia muzealnych standardów XXI wieku. Ot, szereg gablot straszących wypchanymi okazami trupów ptactwa, owadów i innych przedstawicieli fauny i flory. Niektóre elementy ekspozycji są wręcz kuriozalne (proponuję zwrócić uwagę na przykłady wyrobów z drewna: wywieszony kawał dechy pilśniowej i tym podobne atrakcje). I już nie wspomnę o wszędobylskim brudzie - tu zdechłe muchy leżą obok właściwych eksponatów, gablotki chyba nigdy nie są sprzątane, co dziwi zwłaszcza, że w kasie siedzą aż trzy panie "kustoszki", które zajmują się chyba jedynie pobieraniem forsy za wstęp. Generalnie uważam, że ta placówka obraża tak zacną miejscowość, jaką jest Kazimierz Dolny. Gdyby to ode mnie zależało, już dawno bym cofnął fundusze na "działalność" tego przybytku. Zniesmaczony uniosłem w błagalnym geście ...