jarovit bike report

Nowa, wiosenna dostawa...

Pierwsze wołania w Lightroom 4.

No i w kategorii małego, zaawansowanego kompaktu - takiego "do noszenia na co dzień" wygrała właśnie tytułowa DP1s. Już w rękach miałem Samsunga EX-1, zachwycającego jakością obrotowego wyświetlacza i elegancją konstrukcji. Jednak w decydującym starciu na jakość obrazka, Sigma bezdyskusyjnie rozniosła EX-a. Dodam tylko, że Olympus XZ-1 oraz Panasonic LX-5, również były brane pod uwagę. Tym niemniej i tu, w bitwie RAW-ów, Sigma pobiła wraże siły. Wady (bolesne niekiedy) DP1s rekompensowane są aktualnie niską ceną. Łatwiej jest więc przełknąć ekranik podłej jakości i ociężałość sprzętu. W zamian dostajemy magicznego Foveona formatu aps-c, solidną i niepozorną konstrukcję, no i świetny obiektyw (ciemnica, ale coś za coś w końcu).

Najlepsze kompozycje kolorystyczne niemal zawsze wychodzą ot, tak z przypadku. Choćbym ustawiał te plastikowe skrzynki specjalnie "pod zdjęcie" to pewnie nigdy nie uzyskałbym takiego efektu, jaki powstał przy pomocy wózka widłowego i jego operatora. Chodzi mi jednakże po głowie podejrzenie, że ów operator to jednak wrażliwy artysta spełniający się w kolorowych instalacjach przestrzennych... Albo zupełnie obłędny murek - ja bym widział taką odważną elewację na którymś ze szklanych pudełek stawianych w Warszawie... ;) O złotej godzinie wygląda on wręcz magicznie. Hel jest mały, więc łatwo go odnaleźć. Warto...

Hel - urocza, nadmorska miejscowość wypoczynkowa wręcz nasycona tematami fotograficznymi. Tu każdy znajdzie coś dla siebie; bo są bunkry, armaty, klimatyczne knajpy. No i port. Właśnie - port... Tu od razu wpadły mi w oko małe, kolorowe łodzie rybackie. Jednak jak pomyślałem, że każda z nich została tylko w sezonie summer'10 sfotografowana pewnie ze sto razy, to jakoś mi się odechciało... Na szczęście uratował mnie niezawodny detal i tym sposobem uzbierałem małą kolekcję płetw sterowych wyżej wspomnianych łódeczek. Następnym razem kontynuacja portowych kolorków, a potem trochę helskiego industrialu...

Wilanów. Cel wycieczek szkolnych, par ślubnych i wszelkiej maści fotografów szukających tematów... No więc ja się odnalazłem w obłędnych instalacjach przestrzennych wprowadzających znaczącą dysharmonię w klasycznym porządku architektonicznym. Jestem dumny z dyrekcji obiektu, że dała przyzwolenie na realizację tak odważnego performensu. I tak trzymać! Wreszcie sztuka nowoczesna wdarła się przebojem w dumę i wizytówkę całej stolicy.

A to już scenka z Muzeum Przyrodniczego w Kazimierzu Dolnym, mieszczącego się w XVI wiecznym spichlerzu zbożowym. Sama ekspozycja niestety nie jest zbyt zachęcająca - zupełnie nie spełnia muzealnych standardów XXI wieku. Ot, szereg gablot straszących wypchanymi okazami trupów ptactwa, owadów i innych przedstawicieli fauny i flory. Niektóre elementy ekspozycji są wręcz kuriozalne (proponuję zwrócić uwagę na przykłady wyrobów z drewna: wywieszony kawał dechy pilśniowej i tym podobne atrakcje). I już nie wspomnę o wszędobylskim brudzie - tu zdechłe muchy leżą obok właściwych eksponatów, gablotki chyba nigdy nie są sprzątane, co dziwi zwłaszcza, że w kasie siedzą aż trzy panie "kustoszki", które zajmują się chyba jedynie pobieraniem forsy za wstęp. Generalnie uważam, że ta placówka obraża tak zacną miejscowość, jaką jest Kazimierz Dolny. Gdyby to ode mnie zależało, już dawno bym cofnął fundusze na "działalność" tego przybytku. Zniesmaczony uniosłem w błagalnym geście ...

Zdjęcie zrobione zimą 2008 r. pod Pałacem Kultury, w czasie pokazu świetlnych iluminacji. Według exifu, zmasakrowałem lumixa fz-18 naświetleniem trwającym 60 sekund (!). I przeżył. Drastycznie stłamsiłem zaszumienie kosztem detalu. Ale chyba w tym przypadku można sobie "detal" darować... Za dnia klosze latarni ulicznej wcale tak fajnie nie wyglądają, jednak wieczorem, wobec silnych, skoncentrowanych, kolorowych sztucznych promieni ukazały zdumiewająco atrakcyjny odcień czerwieni.

Oto przykład nieudolnego wykorzystania centralnie ważonego pomiaru światła. Górna część fotografii jest całkowicie wypalona, histogram w skrajnych światłach wygląda jak z koszmaru;). A jednak, pogodziwszy się z prześwietleniem, popracowałem nad kolorami, czego efektem jest piękna, miedziana powierzchnia instrumentu. I ona właśnie uratowała to zdjęcie. Kolory tak mi się spodobały, że postanowiłem nie kasować tej fotografii...

Gdy ulica jest rozkopana, można od czasu do czasu podpatrzeć całkiem fajne instalacje przestrzenne, powstałe spontanicznie w trakcie bojów drogowców z asfaltową materią. Pozwoliłem sobie dokonać znacznej manipulacji kolorami, aczkolwiek oryginalna barwa żelastwa była wizualnie również dość ciekawa. Poczciwy fz-18 spisał się dobrze, chociaż jak ognia unikam ISO wyższego niż wartość 100 (w tym przypadku 400...). Musiałem mocno przycinać, szczególnie lewą stronę zdjęcia, która w ogóle nie korespondowała z interesującym mnie tematem.

W tym wypadku zaintrygowała mnie gra kolorów wioseł oraz zielonego tła łódki unoszącej się sennie na przybrzeżnej płyciźnie. A skoro kolory, to i saturation na plus. Balans bieli również w górę - tutaj: 6250 K. Pióra wioseł usiłowałem umieścić w mocnym punkcie trójpodziału. Zastanawiałem się, czy przypadkiem nie pokombinować z wodą, tak aby uzyskała odcienie błękitu a nie zgniłej zieleni. Jednak, po namyśle stwierdziłem, że oryginał jest bardziej przekonywujący. To w końcu mazurskie jeziorko, a nie hawajskie plaże...

W pierwszej chwili palec zawisł nad klawiszem Delete... A jednak ostatecznie uznałem, mimo oczywistych wad (a może zalet), iż fotka ma swój klimat. Myślę, że przekazuje dynamikę dziarsko wygrywającej rytm orkiestry. Muzycy maszerowali szybko w ciasnej kolumnie nie patrząc na biednego "fotografa" rozpaczliwie ustawiającego ekspozycję. Dziwne;) Delikatnie zmodyfikowałem krzywą i wygasiłem jasność.

I co my tu mamy? Asfalt w konserwach??? Nie zwracałem szczególnej uwagi na kompozycję, sądzę, że górna część w ogóle nie koresponduje z resztą zdjęcia - a było jeszcze gorzej, musiałem co nieco kropować... Bardzo lubię łapać w kadr grę plam barwnych. Czerwień etykiet kontrastuje na tle szarości. A dzięki temu, że aluminiowe puszki odbijały barwę asfaltu, biel jaśniejszego pasa i błyski z pokrywek - szarości nabrały życia i nie dały wrażenia przytłaczającego, matowego smutku (co nie zmienia faktu, że powierzchni asfaltowej powinno być mniej na tej fotografii, jak sądzę...). Lekko skorygowałem kontrast, do tego minimalny krop - poza tym nie dokonywałem żadnych modyfikacji.