jarovit bike report

Dziś trochę wnętrz. Wszystko oczywiście zdewastowane, elementy metalowe i kable rozkradzione. Niemal na każdej ścianie bazgroły. Martwa cisza w martwych budynkach; przerywana tylko chrzęstem kroków poszukiwaczy przygód łażących po warstwie szkła i gruzu. W 2004 r. obiekt został przekazany zarządcy Puszczy Kampinowskiej, a dzięki brakowi nadzoru, dziś możemy podziwiać frapujące instalacje przestrzenne - aż się prosi, żeby to tu to tam poustawiać jakieś abakany...;)

A chodzi o przesławną Atomową Kwaterę Dowodzenia, budowaną kilkadziesiąt lat z myślą o nieuniknionym konflikcie nuklearnym Układ Warszawski vs Tennessee Whiskey ;) Ale poważnie teraz. Obiekt w momencie rozpoczęcia budowy (lata sześćdziesiąte) położony był z dala od Warszawy, dziś on sam jak i cała Puszcza Kampinowska, to tylko skrawek przestrzeni nie zajętej jeszcze przez deweloperów. Zatem dojazd, czy samochodem, czy ZTM-em jest dość łatwy, więc jak ktoś ma czas i PORZĄDNĄ latarę, może wyskoczyć w weekend i zwiedzić pomnik szalonych budowniczych Polski Ludowej. Poniżej szerokie ujęcia nadziemnej części omawianego kompleksu. W następnym odcinku cyklu obejrzymy gustowne wnętrza tych budyneczków, natomiast w części trzeciej zejdziemy do miejsca, które rzekomo miało wytrzymać uderzenie wielkiej bomby.

Nareszcie trochę czasu na fotografię. Nawet statyw zataszczyłem... Powyżej przedstawiam najsłynniejszą ostatnio warszawską fontannę. Za sprawą multimedialno-kolorowego show, cała skarpa dźwigająca Starówkę obsadzona jest na te kilkadziesiąt minut liczną publicznością. Wielu wykonawców byłoby uradowanych, goszcząc na swoim koncercie aż taką widownię. Wybrać się i owszem, warto. Jednak idźcie wcześniej, żeby zająć lepsiejsze miejsca. No, chyba, że taszczycie statyw, torbę ze sprzętem i wymyśliliście sobie, że trzeba koniecznie focić ze skarpy... A już niebawem porcja industrialnych ruin.

Niestety nie udało mi się "złapać" w kadr jakiegoś posła skaczącego przez barierki... Rocznica katastrofy upłynęła w atmosferze zadumy i refleksji. Hitem dnia były fotografie rodzinne z motywem biało-czerwonym w ręku na tle "hektarów" zniczy (i głową pana policjanta w kadrze). Jako, że luszczanka cyfrowa jest w naprawie, przeprosiłem się ze swoim Super A, zalegającym do tej pory w szafie i w parze z Sigmą 15-30 wypstrykałem rolkę szerokokątnych fotek.

... do sklepu idę po bułki, i nagle widzę jak lądują spodki na trawniku przed sklepem. Pomyślałem, że już nie ma tabliczek w stylu "szanuj zieleń", więc w zasadzie jak im pasuje, to niech sobie tu parkują. Ja patrzę, a z tych spodków wysypują się autentyczne marsjańskie zielone ludziki w takich fajnych błyszczących skafandrach! Zapomniałem o bułkach, wyciągnąłem aparat i zanim się obcy zorientowali, to trochę fot im zrobiłem. Zgrałem im parę moich jotpegów (dżejpegów - jak mówią na Marsie), po czym ruszyli na podbój planety Earth. Mieli zadzwonić, ale chyba zapomnieli o mnie...

A dzisiaj ofiarą emotików padł Simon Fowler, fotograf gwiazd, gwiazdeczek i celebrytów. Lubię, gdy okładkę płyty stanowi zdjęcie, więc nie mogłem się powstrzymać... A poza tym już dawno nie dałem okazji pohasać moim emotikom. Aha, buźki emotików powstały dzięki SF New Republic Font (patrzajta tu: www.shyfoundry.com).

Nareszcie! Plac Grzybowski odsłonił swoje nowe, nowoczesne i przyjazne oblicze. Przestrzeń jest otwarta ale równocześnie wyodrębniona i zmyślnie oddzielona od ruchu ulicznego. Tu można przysiąść i odpocząć. W dzień Narodowego Święta Niepodległości warto powiedzieć o czymś pozytywnym, o czymś co zbudowano i służy wszystkim mieszkańcom Warszawy - i to niezależnie od tego w której z dwudziestu kilku dzisiejszych manifestacji brali udział...